 Z dwóch postaci chromu: trójwartościowej i sześciowartościowej, ta ostatnia jest bardziej toksyczna. Chrom sześciowartościowy nie wchodzi jednak w skład naszego pożywienia ani preparatów uzupełniających, więc do kontaktu z tym pierwiastkiem może dojść na przykład w pracy. Do lepiej przyswajalnych form należą: pikolinian i postać chelatowana aminokwasem. Trójwartościowy chrom ma bardzo niewielką toksyczność, między innymi z powodu złej absorpcji. Za bezpieczną uważa się dawkę do 500 ug.
|
|
Ten pierwiastek śladowy jest wymagany w bardzo niewielkich ilościach: od 25 do 200 ug dziennie. Występuje w dwóch postaciach: organicznej, np. seleno-metioniny lub selenocysteiny, czasem związany z drożdżami, oraz nieorganicznej - selenianu sodu. Forma nieorganiczna jest bardziej toksyczna, a objawy zatrucia mogą pojawić się przy dawkach 1000 ug i więcej. Ogólnie uważa się, że dawka bezpieczna dla dorosłych wynosi do 500 ug, przy czym nie zaobserwowano żadnych objawów toksyczności w przypadku dawek do 750 ug. Z powodu niewielkiej różnicy między dawką leczniczą a szkodliwą, preparaty selenu należy chronić przed dziećmi.
|
|
Wchłaniane manganu wynosi nie więcej niż 2-5 procent zawartości tego pierwiastka w diecie, więc zwiększanie spożycia w pokarmach ma tylko niewielki wpływ na poziom manganu w organizmie. Do form lepiej przyswajalnych należą: glukonian, orotynian i postać chelatowana aminokwasem. Dowiedziono, że witamina C może ułatwiać wchłanianie tego pierwiastka. Mangan u zwierząt należy do pierwiastków śladowych o stosunkowo najmniejszej toksyczności. Nigdy nie stwierdzono wystąpienia objawów toksyczności u ludzi. Za bezpieczną uważa się dzienną dawkę do 50 mg. Nadmierne spożycie cynku lub miedzi może zaburzać absorpcję manganu.
|
|
Niedobór tego pierwiastka jest stosunkowo rzadko spotykany, ponieważ otrzymujemy go razem z wodą oraz w nie przetwarzanych pokarmach. Do najlepiej przyswajalnych postaci tego minerału należą glukonian i postać chelatowana aminokwasem. Zapotrzebowanie jest niskie - 2 mg dziennie, a w przypadkach niedoborów wymagane jest tylko 5 mg dziennie do ich uzupełnienia. Objawy toksyczności mogą wystąpić głównie z powodu nadmiernej ilości miedzi w wodzie doprowadzanej miedzianymi rurami. Miedź też ma właściwości an-tagonistyczne w stosunku do cynku i z tego powodu zaleca się dawkę większą niż 2 mg lub jedną dziesiątą dawki cynku. Miedź może również pozbawić organizm manganu.
|
|
Jest to jeden z najdokładniej przebadanych pierwiastków. Jego niedobór występuje bardzo często. Każdego roku pojawia się około tysiąca publikacji, analizujących rolę cynku w leczeniu różnych schorzeń. Do najlepiej przyswajalnych postaci cynku należą: pikolinian, cytrynian, glukonian i postać chelatowana aminokwasem. Cynk jest stosunkowo mało toksyczny, chociaż doniesienia, że dawki 2000 mg wywoływały nudności, wymioty, gorączkę i niedokrwistość znacznego stopnia. Niewielkie ilości cynku, zwłaszcza w postaci siarczanu cynku, mogą drażnić przewód pokarmowy, jeśli przyjmuje się je na czczo. Są również dowody na to, że dawki 300 mg mogą upośledzić, a nie usprawnić funkcje układu odpornościowego. Za bezpieczną uważa się dawkę 50 mg dziennie.
Cynk ma właściwości antagonistyczne w stosunku do żelaza, manganu i miedzi, dlatego zaleca się spożywanie odpowiednich dawek tych pierwiastków, jeśli przez dłuższy czas przyjmuje się większe ilości cynku. Mangan jest słabo przyswajalny, dlatego w razie spożywania ilości większej niż 20 mg cynku dziennie, należy zażywać mangan w ilości połowy dawki cynku. Zapotrzebowanie na cynk jest dziesięć razy większe od zapotrzebowania na miedź. Przeciętne spożycie miedzi wynosi 2 mg, więc przyjmując ponad 20 mg cynku dziennie, trzeba brać dodatkowo 1 mg miedzi na każde dodatkowe 10 mg cynku. Dobrze jest też upewnić się, że dawka żelaza wynosi co najmniej 12 mg.
|
|
|
|
Zdrowe odżywianie 
